Brjóta sveitarfélög lög? Skylt að aðstoða alla sem ekki sjá sér farborða

Er verið að brjóta lög á þeim sem minnst mega sín? Það vill Björk Sigurgeirsdóttir meina

„Ég hvet einhvern þeirra fjölmörgu sem fengið hafa neitun frá sínu sveitarfélagi um fjárhagsaðstoð, þrátt fyrir að vera undir og jafnvel langt undir skammtíma neysluviðmiðum, til þess að stíga fram með prófmál og krefjast stjórnarskrárvarins réttar síns.“

Svo mælir Björk Sigurgeirsdóttir, viðskiptafræðingur, sem töluverða reynslu hefur af aðstoð við bágstadda í íslensku þjóðfélagi í kjölfar hrunsins.

Blöskrar henni sú fjárhagsaðstoð sem sveitarfélög mörg veita þeim er verst standa í þjóðfélaginu og bendir á að bæði í stjórnarskrá Íslands og lögum um félagsaðstoð sveitarfélaganna sé kveðið á um rétt fólks til að vera forðað frá örbirgð.

Gerir Björk að umtalsefni á vef sínum hve ægilegur munur sé á þeirri framfærslu sem sveitarfélögin veita einstaklingum í neyð og svo aftur skammtíma lágmarksviðmiðum velferðarráðuneytisins sem birt voru í vetur.

Tiltekur hún framfærslugrunn nokkurra stærri sveitarfélaga í landinu:

• Akureyrarbær, 131.617 kr.
• Ísafjarðarbær, 129.791 kr.
• Fljótsdalshérað, 131.811 kr.
• Árborg, 125.021 kr.
• Reykjavíkurborg býður 125.525 kr. fyrir þá sem ekki eru í eigin húsnæði, en 149.000 kr. fyrir þá sem sýnt geta fram á húsnæðiskostnað s.s. leigusamning.

Nú ætla ég ekki að tíunda einstaka útgjaldaliði, en samkvæmt neysluviðmiðum velferðarráðuneytisins á skuldlaus einstaklingur í leiguíbúð að geta komist af til skamms tíma á 211.753 kr. á mánuði.

Þarna sést að munurinn er um 80-85 þúsund krónur á mánuði eða 61-68% undir því lágmarki sem þarf til að einstaklingur geti lifað af til skamms tíma. Reykjavíkurborg sker sig þarna úr með mun upp á “einungis” 62.753 kr. eða 41% fyrir fólk í leiguhúsnæði.

Það er nokkuð ljóst að bæjarfélög á Íslandi eru ekki að uppfylla stjórnarskrárvarinn rétt íbúa til nauðsynlegrar aðstoðar og virðast ekki sýna mikla tilburði í þá átt. Þegar stjórnarskrá er brotin þá ber að leiðrétta það!