Ritstjóri: Upplýsingar um bifreið voru birtar til að grunur félli ekki á saklausa
Á myndum allra fjölmiðla mátti sjá tegund bifreiðarinnar. Eyjan birti einnig bílnúmerið í því skyni að grunur félli ekki á aðra eigendur slíkra bifreiða. (Mynd: Pressphotos.biz)
Karl Th. Birgisson, ritstjóri Eyjunnar, fer í nýjum pistli yfir ástæður þess að Eyjan birti upplýsingar um bifreið og heimabæ mannsins, sem varð barnsmóður sinni að bana á fimmtudagskvöld.
Bendir Karl á að með fréttaflutningnum síst verið ætlunin að meiða, heldur hafi verið nauðsynlegt að veita tilteknar upplýsingar til að koma í veg fyrir að grunur félli á aðra saklausa.
Pressan sagði frá því í gær að fréttaflutningurinn var harðlega gagnrýndur í heimabæ hinnar látnu, Sauðárkróki.
Eyjan ákvað á fimmtudagskvöld að birta upplýsingar um bifreiðina sem ekið var að Landspítalanum með líkið í skottinu. Raunar mátti í örfáar mínútur lesa á Eyjunni nafn eiganda bílsins sem reyndist vera sambýlismaður og barnsfaðir konunnar, sá sem játaði að hafa orðið henni að bana. Karl segir að nafnbirtingin hafi verið mistök og því hafi nafnið strax verið fjarlægt úr fréttinni.
“Nafnið var fjarlægt, enda hafði birting þess ekkert gildi. Birtingin var mistök og á henni biðst ég afsökunar hér og nú. Skilyrðislaust. Vonandi gerist slíkt aldrei aftur,” skrifar hann, en segir svo:
“En það er ekki nafnbirtingin – skammæ sem hún var – sem hefur helzt valdið Skagfirðingum og fleira góðu fólki hugarangri og reiði, sem Eyjan hefur orðið áþreifanlega vör við og greint hefur verið frá. Það var birting upplýsinga um bifreiðina.”
Karl segist vita að Skagfirðingum og öðrum sem eru Eyjunni reiðir sé lítil fró í því að vita að á bak við birtingu upplýsinganna hafi verið ögn þekkilegri hvatir en „að auka lestur“ eða „nærast á óhamingju annarra“. Hann útskýrir málið þannig:
“Málavextir eru þessir: Fyrir lá að lík stúlkunnar fannst í nokkurra ára gömlum dökkgráum Mitsubishi Galant. Hversu margir slíkir bílar eru á landinu? Þrjátíu? Kannske fimmtíu? Jafnvel hundrað?
Við vitum það ekki, en mjög líklega einhvers staðar á þessu bili.
Þessa bíltegund eiga gjarna ungir menn, kraftmikla sportbíla.
Með þessar upplýsingar í höndunum á blaðamaður að hugsa:
„Jæja, nú liggja nokkrir tugir karlmanna á þrítugsaldri undir grun um að þeir eigi aðild að morðmáli. Fjölskyldur þeirra og vinir eru væntanlega í öngum sínum, símalínur loga, fólk er að leita upplýsinga um þetta skelfilega mál.
Er einhver leið til þess að þrengja hópinn, veita meiri upplýsingar til að skýra hvað gerðist, án þess að nafngreina fólk?“
Niðurstaða Eyjunnar var þessi: Við vitum hvaðan bíleigandinn er. Segjum frá því. Það þrengir hópinn og veitir gleggri mynd.
Eyjan ákvað að segja frá því að bíleigandinn væri frá Sauðárkróki.
Svo kviknaði aukaspurning: Er möguleiki – hversu lítill sem hann er – að það séu tveir bílar á Sauðárkróki sem þessi lýsing á við? Tveir dökkgráir Mitsubishi Galant? Svarið: Ekki líklegt, en það er hugsanlegt.
Og Eyjan ákvað að upplýsa um bílnúmerið.
Voru þetta réttar ákvarðanir? Ekki gerist ég dómari í eigin sök og læt aðra um að kveða upp úr um það.
En tilgangurinn með birtingu upplýsinganna var ekki að greina frá því hver átti í hlut – þá hefði Eyjan látið nafn viðkomandi standa og væntanlega birt mynd af honum líka – heldur ekki síður að segja frá því hverjir áttu ekki í hlut.”
Segir Karl jafnframt að fátæklegar upplýsingar frá lögreglunni hafi staðfest í augum Eyjunnar að segja þurfti sem mest.
Og ef fjölmiðlar hefðu aðeins sagt frá því, sem lögreglan hefur greint frá, væri kjarninn í fréttum þeirra allra þessi:
„Karlmaður á þrítugsaldri sem ók dökkgráum Mitsubishi Galant á fimmtudagskvöld hefur játað að hafa orðið tvítugri barnsmóður sinni að bana.“
Það er álíka frétt og „Leikskólakennari á fertugsaldri í Reykjavík er grunaður um nauðgun.“
Karl ítrekar að á bak við fréttirnar liggi ekki ásetningur um að særa, meiða og valda þjáningu og hann vottar öllum aðstandendum einlæga samúð sína.