Kæri Ási, þú ert í röngum skóla. Það eru ekki allir framhaldsskólar gamaldags

Framhaldsskólanemar skiptast nú á skoðunum um skólakerfið. Lilja Þorvarðardóttir hætti í skóla, en fann svo metnaðinn aftur í þeim rétta.

„Kæri Ási, það lítur út fyrir að þú sért í röngum skóla og ég veit nákvæmlega hvað þú ert að tala um. Ég byrjaði að upplifa það í 8. bekk að skólinn var smám saman að drepa metnaðinn minn.“

Þannig hefst grein Lilju Þorvarðardóttur, nemanda við Framhaldsskólann í Mosfellsbæ, þar sem hún bregst við skrifum Ásgríms Hermannssonar, nemanda í Menntaskólanum við Sund, um skólakerfið og þarfir nemenda. Ásgrímur gagnrýndi m.a. „gamaldags“ kennsluaðferðir sem ekki væru í takt við nýja tækni og samskiptamöguleika.

Lilja segist hafa hætt í framhaldsskóla strax á fyrstu önn. „Ég nennti þessu ekki og vildi ekki láta „hefta“ mig svona niður.“

„Ég skildi ekki þetta viðhorf skólans að reyna að stjórna því nákvæmlega hvernig ég lærði og nýta ekki tölvurnar til námsins. Ég var löngu orðin vön því að ef ég vissi ekki eitthvað þá smellti ég tölvunni upp og fékk svarið um leið. Ég er sjálfstæð manneskja og sjálfstæður námsmaður, ég fer eftir reglum samfélagsins (skólans) en vil samt fá frelsi til að gera það á minn eigin hátt.“

Fyrr á þessu ári ákvað Lilja að fara aftur í nám. Þar kom að hennar mati aðeins einn skóli til greina, Framhaldsskólinn í Mosfellsbæ:

„Ég komst fljótlega að því að námið er öðruvísi en ég hef prófað áður, námið er mun frjálslegra og ég fæ að vinna verkefnin meira á minn hátt. Í skólanum eru notaðar fjölbreyttar og öðruvísi kennsluaðferðir en í öðrum skólum. Námið er verkefnamiðað og eru engin lokapróf heldur er símat yfir alla önnina. Yfirleitt fáum við athugasemdir frá kennurunum og fáum svo að bæta verkefnin okkar og skila þeim aftur. Þetta kallast leiðsagnarmat. Kennararnir eru þess vegna frekar leiðbeinendur okkar sem halda utan um okkur og beina okkur á rétta leið. Kennararnir eru ekki andlega gamalt fólk sem hefur misst áhugann á að nálgast efnið á nýjan hátt heldur líta á það þannig að þeir séu að læra með nemendunum. [...]

Næstum öll vinna í skólanum fer fram í tölvum þar sem er í boði að skila verkefnum í gegnum tölvu og þá er hægt að skila inn verkefnum í þægilegu umhverfi heimilisins. Ef nemendur eða kennarar eru veikir er alltaf hægt að halda vinnunni áfram. Seinna á þessari önn mun ég t.d. fara erlendis í vikutíma en tæknin og kennslufyrirkomulagið í skólanum gerir mér það kleift að skila verkefnum fyrir tímann og fylgjast með á meðan ég er úti. [...]

Á þessari önn hef ég aðeins þurft að kaupa eina bók. Um er að ræða vinnubók, ekki 600 blaðsíðna sálfræðibók en flestallt annað námsefni fáum við í gegnum tölvurnar eða frá kennaranum. [...] Í íslensku notum við veraldarvefinn, gerum verkefni á netinu og ég held að ég hafi aldrei þurft að skrifa neitt niður á blað. Við einnig vinnum í hópum og tökum þátt í umræðum.

FMOS hefur einfaldlega endurlífgað metnaðinn minn í náminu. Ég er núna á fullu í nemendafélaginu, í skemmtinefnd og fjölmiðlanefnd en þrátt fyrir það næ ég alltaf að klára heimavinnuna mína og vinna vel í tímum. Þegar ég var í grunnskóla og á fyrstu önn í framhaldskóla gaf ég mér aldrei tíma fyrir skólann. En núna sé ég mikla breytingu á viðhorfi mínu gagnvart menntuninni minni. Mér líður miklu betur því núna er ég að læra því mig langar til að læra og ég læri á þann hátt sem hentar mér best.“

Grein Lilju í heild er hér.