Fyrrum bæjarstjóri í Bolungarvík segir afskriftir útgerðarmanna í bænum hlaupa á tugmilljörðum

Grímur Atlason, fyrrum bæjarstjóri í Bolungarvík.

Grímur Atlason, fyrrum bæjarstjóri í Bolungarvík, segir að afskriftir sjávarútvegsfyrirtækja og eigenda þeirra í Bolungarvík hlaupa á tugmilljörðum eftir hrun. Hann segir aflaverðmæti fyrirtækjanna skila sér einungis að litlu leyti til samfélagsins.

Bæjarráð Bolungarvíkur samþykkti fyrr í vikunni ályktun þar sem fiskveiðifrumvörpum ríkisstjórnarinnar er harðlega mótmælt. Segir í ályktuninni að veiðigjaldið muni kosta útgerðirnar í Bolungarvík 454 milljónir króna, sem allar renna úr sveitarfélaginu.

Grímur Atlason, sem var bæjarstjóri í Bolungarvík, gerir þessa ályktun að umræðuefni í pistli sem hann birtir á Facebook síðu sinni. Þar tekur hann reyndar undir bæjarráðinu að frumvarpið sé „arfaslappt“, en þó á öðrum forsendum því Grímur telur það ganga allt of skammt á meðan bæjarráðið telur það ganga allt of langt.

Grímur segir að í fyrra hafi um 13 þúsund tonnum af fiski verið landað í Bolungarvík fyrir um 3 til 3,5 milljarða króna. Fullunninn er þessi afli 8 milljarða virði. Svona hafi þetta verið undanfarna áratugi, þótt árið í fyrra hafi verið einstaklega gott.

Peningarnir hreinlega flæða um Brjótinn. Þrátt fyrir þetta hefur ekki verið malbikuð gata í Bolungarvík um langt árabil. Viðhald félagsheimlisins var bæjarsjóði nær ofviða og skuldir hafa sligað sveitarfélagið svo lengi sem elstu menn muna. Peningarnir fara rakleitt í gegnum gatið á fjallinu og þaðan í vasa örfárra.  Svona er þetta hringinn í kringum landið – þ.e. þar sem enn má veiða fisk og ekki er búið að selja kvótann í burtu.

Grímur segir að á undanförnum árum hafi ríki og bæjarfélagið ráðist í ýmsar framkvæmdir til að hlaupa undir bagga með útgerðinni. Þannig fóru 100 milljónir króna í að dýpka höfnina svo loðnubræðsla gæti haldið áfram. Hins vegar hafi, þrátt fyrir að áratugur sé liðinn frá því það var gert, ekkert loðnuskip landað í höfninni.

Þá byggði bæjarsjóður vatnsveitu fyrir rækjuvinnsluna í bænum sem kostaði tugi milljóna, segir Grímur.

Rækjuvinnslan lék klassískan leik sambærilegra fyrirtækja: Rekstrinum skipt í nokkur félög hvar eitt safnaði skuldum á meðan eigendurnir tryggðu afkomu sína í öðrum félögum. Ekki ólíkt því sem Samherji gerir með þýska félaginu sem núna heldur Dalvíkurbyggð í heljargreipum. Í dag er engin rækjuvinnsla eða loðnuvinnsla í Bolungavík – bara skuldir og tómir kassar sem grotna niður engum til prýði.

Enn fremur segir Grímur að fjöldi sjómanna hafi selt kvóta og orðið milljóna- og jafnvel milljarðamæringar. Sumir þeirra hafi haldið áfram útgerð og til þess stofnað mörg félög „hvar peningarnir flæddu“ á meðan skuldirnar „hlóðust upp“ í öðrum.

Afskriftir vegna þessara félaga nú eftir hrun eru gríðarlegar. Þær sjást ekki bara með því að skoða afskriftir sjávarútvegsfyrirtækja – það eru mörg önnur félög í eigu útgerðarmanna sem töpuðu ógrynni fjár. Afskriftir sjávarútvegsfyrirtækja og eigenda þeirra í Bolungarvík hlaupa á tugmilljörðum eftir hrun,

segir Grímur sem segir að lokum:

Það væri ekki úr vegi fyrir bæjarráð Bolungarvíkur að hugsa hvernig í ósköpunum stendur á því að 8 milljarða árlegt aflaverðmæti virðist ekki nema að litlu leyti enda í vösum þeirra sem veiða og verka aflann, leggja til og viðhalda höfninni hvar aflanum er landað. Það er undarlegt að bæjarráðið verji kerfi sem er skrúfað þannig saman að holurnar í götunum stækka, byggingar grotna niður og aflaheimildirnar verði hugsanlega allar seldar Samherja, Brimi eða Ísfélaginu á morgun eða hinn.

Pistill Gríms Atlasonar í heild sinni.