Stefna Seðlabankans komin í algerar ógöngur, segir Árni Páll – Það gerist ekkert næstu tvö árin

Að losa gjaldeyrishöftin eftir núverandi áætlun Seðlabankans er eins og að ausa lekan togara með fingurbjörg og mun taka áratugi, segir Árni Páll Árnason. Stefna bankans er að hans mati komin í ógöngur.

Árni Páll ritar sína aðra grein um gjaldeyrishöft í Fréttablaðið í dag, þar sem hann færir rök fyrir því að nær vonlaust sé fyrir Seðlabankann að afnema höftin á tilsettum tíma.

Hér hefur verið farin sú leið að losa um erlendar krónueignir með gjaldeyrisútboðum. Þrátt fyrir margar slíkar tilraunir segir Árni Páll að aðeins hafi náðst að minnka aflandskrónustöðuna um einhverja tugi milljarða.

Enn fremur segir þingmaðurinn að lífeyrissjóðirnir, þeir aðilar sem helst hefur verið horft til,  hafi afar takmarkaðan áhuga á útboðunum enda erlendar eignir þeirra verðmætar og fáir fjárfestingakostir í boði hér á landi.

Þetta er bara eins og ausa lekan togara með fingurbjörg. Það er fræðilega mögulegt, en tekur afskaplega langan tíma og árangur er háður því að lekinn inn sé minni en austursgeta fingurbjargarinnar.

Við þetta bætist að magn þeirra krónueigna sem þarf að leysa hefur stóraukist eftir að í ljós koma að þrotabú gömlu bankanna eiga verulegar krónueignir sem gætu verið á bilinu 500 til 700 milljónir.

Í stað þess að við séum að fást við vanda sem nemur tæpum 30% af þjóðarframleiðslu getur vandinn því orðið í kringum 60% af þjóðarframleiðslu. Það má því halda því fram með nokkrum rétti að stefna Seðlabankans um afnám hafta sé komin í algerar ógöngur.

Að öllu óbreyttu segir Árni Páll allt stefna í að þjóðin þrasi um „óraunhæf ævintýri“ á borð við upptöku Kanadadollars enn um sinn og að engin raunhæf lausn verði til.

Við getum þá beðið og vonað að einhvern hvalreka beri á fjörurnar, s.s. að olía finnist á Drekasvæðinu, sæstrengur til Bretlands skili gríðarmiklum arði af orkuauðlindum landsins eða eitthvað annað verði til sem skili þeim gjaldeyri sem nauðsynlegur er til þess að kaupa út hina erlendu spákaupmenn. Sú bið gæti tekið ár og áratugi. Á meðan myndi íslenskt atvinnulíf bíða hrikalegt tjón, eins og ég rakti í fyrstu grein minni um þessi mál.

Einfaldasta leiðin að mati Árna er því aðild að ESB og undirbúningur upptöku evru. Gallinn við þá leið er hins vegar að ekki hefur náðst um hana sátt og að ferlið í átt að evrunni getur ekki hafist fyrr en eftir að aðild hefur verið samþykkt í þjóðaratkvæðagreiðslu.

Þjóðaratkvæðagreiðslan getur fyrst farið fram eftir tvö ár. Að óbreyttu verður því ekkert gert sem máli skiptir í afnámi hafta, fyrr en í fyrsta lagi seint á árinu 2014. Ef aðild verður hafnað í þjóðaratkvæðagreiðslu, höfum við engin svör.

Það er algerlega óásættanlegt að halda fleyinu stefnulausu svo lengi. Þetta er slæmt fyrir okkur sem viljum aðild að ESB, en enn verra fyrir áhugamenn um framtíð Íslands utan ESB. Þeir geta ekki verið þekktir að því að hafa enga trúverðuga stefnu um gengis- og peningamál til næstu ára, sem gerir afnám hafta mögulegt.