Eyjamenn opni nú þegar safn um Sigmund – „Hann var lyf Íslendinga gegn leiðindum og neikvæðni“
„Það var í raun og veru óskiljanlegt hvað maður, sem sat einn úti í Vestmannaeyjum og talaði við fáa, gat haft skarpa sýn á þjóðfélagsviðburði og djúpt innsæi í sálarlíf þeirra einstaklinga, sem þar komu við sögu,“ segir Styrmir Gunnarsson um skopmyndateiknarann Sigmund Jóhannsson sem borinn verður til grafar í dag.
Sigmund lést síðastliðinn laugardag, 81 árs að aldri. Hann er af mörgum talinn allra besti skopmyndateiknari sem Íslendingar hafa átt. Í rúma fjóra áratugi gladdi hann landsmenn með teikningum sínum sem birtar voru í Morgunblaðinu.
Samhliða minningargreinum um Sigmund birtir Morgunblaðið fyrstu teikninguna sem birtist eftir hann í blaðinu, og jafnframt þá síðustu.
Meðal þeirra sem rita minningagrein um Sigmund er góðvinur hans úr Vestmannaeyjum, Árni Johnsen. Hann segir að mestu mistökin í sögu Morgunblaðsins hafi verið gerð þegar Sigmund var látinn hætta.
Hann var lyf Íslendinga gegn leiðindum og neikvæðni og myndir hans voru sólargeislar gegn nuddi og nagi hversdagsleikans. Sigmund Jóhannsson var engum líkur,
segir Árni sem vonar að Eyjamönnum beri gæfa til þess að setja „nú þegar“ upp safn í Vestmannaeyjum með myndum Sigmunds. Alþingi festi kaup á myndum hans árið 2004 og eru þær vistaðar í Eyjum.
Styrmir Gunnarsson, sem var ritstjóri Morgunblaðsins til margra ára, segir að teikningar Sigmunds hafi vakið sterk viðbrögð. Sumir hafi verið mjög hrifnir á meðan aðrir áttu erfitt með að þola þær. En flestir lesendur blaðsins skoðuðu teikningarnar.
Styrmir segir enn fremur að Sigmund hafi verið viðkvæmur maður og mikið þurfti að ganga á svo að forráðamenn blaðsins tækju upp símann til að ræða við hann um athugasemdir sem fram komu við myndir hans.
Framan af hvíldi það á herðum Matthíasar Johannessen að halda Sigmund á síðum blaðsins. Hann var oft að því kominn að hætta. Einu sinni fór Matthías til Eyja til þess að fá hann ofan af slíkum fyrirætlunum.
upplýsir Styrmir og segir að lokum:
Sigmund Jóhannsson á sér sérstakan og einstæðan kafla í sögu Morgunblaðsins. Teikningar hans eru aldarspegill.
