Bréf um Imon, Landsbankann, lífeyrissjóði og alka

Kaup Imon í Landsbankanum

Hvers vegna spyr ENGINN fjölmiðill um kaup Imon í Landsbankanum korteri fyrir hrunið.

Hverjir fengu að selja?
Hver ákvað að lána Imon?
Lánaði Landsbankinn þessu félagi?
Hvað segir Magnús Ármann – afhverju tala enginn við hann?
Er hann ekkert svekktur að hafa tapað svona miklum peningum?
Er hann borgunarmaður fyrir þessu?
Stýrir hann Imon í dag eða einhver annar?

FME sagðist vera að rannsaka málið en ég trúi ekki öðru en það taki ca 1 klst að rannsaka svona færslur og komast að hinu sanna.

kv.
Bankamaður

— — —

Grínfrétt um Norðmann? 

Var RUV sjónvarpsfréttin áðan um hinn meinta norska hernaðarsérfræðing sem vinnur fyrir Geir Haarde grínfrétt til að hafa okkur að enn meiri fíflum í boði stjórnvalda eða er fréttastofa sjónvarps svo rosalega léleg að fatta ekki að þessi norðmaður er fyrrverandi hægri hönd Bjarna Ármannssonar í Glitnisaðgerðunum í Noregi?

Bjørn Richard Johansen var yfirmaður fjárfestatengsla Glitnis og nú er hann kynntur til leiks sem hægri hönd okkar hálfnorska forsætisráðherra og er með starfsaðstöðu í stjórnarráðinu. Sjá þessa frétt:

http://www.visir.is/article/20070523/VIDSKIPTI06/105230059&SearchID=73335368509446

Hvernig ætlast þessi forsætisráðherra til að við höfum trú á honum þegar hann hefur þessa bankasnúða í kringum sig sem sína nánustu ráðgjafa?

Norðmaðurinn lék lykilhlutverk í því að blekkja viðskiptavini Glitnis til að trúa því að bankinn væri í lagi eins og sjá má hér:

“Björn Richard bendir á að bankinn hafi nýtt sér athyglina sem fékkst, þótt neikvæð væri, og fengið inni í fjölmiðlum og á fundum með fjárfestum og greinendum. „Kínverska táknið fyrir kreppu merkir líka tækifæri. Við sáum tækifæri í því að nýta þetta kastljós til að uppfræða markaðinn um okkur og byggja upp tengslanet.”

Samhliða þessu unnu Tryggvi Þór Herbertsson og Frederic Mishkin skýrslu um íslenskt efnahagslíf. Miller segir þá skýrslu hafa gefið markaðnum heildstæða mynd sem var skiljanleg og kom frá þekktum hagfræðingi sem var hafinn yfir hagsmunatengdan vafa. „Með því að skýra heildina og samhengi íslensku bankanna. Greinendur bankanna eru ekki heimskingjar og þessi skýrsla hjálpaði þeim að skilja samhengið. Þeir eru sérfræðingar í bankarekstri, en yfirleitt ekki með mikla þekkingu í þjóðhagfræði. Mishkin hjálpaði þeim að skilja íslenska hagkerfið.”

Björn Richard Johansen Maðurinn sem skipulagði gagnsókn þegar sótt var að bönkunum á alþjóðavetvangi. Björn Richard bætir því við að þarna hafi komið staðfesting úr óháðri átt á þeirri sögu sem hann og Bjarni hafi verið að segja fjölmiðlum, greinendum og fjárfestum. „Hann gat hreyft það sem við högguðum ekki.”

Miller segir að Mishkin hafi einnig tekist að henda út í hafsauga hugmyndum sem komist höfðu á kreik, meðal annars í skýrslu Danske Bank, þar sem Ísland var borið saman við Taíland í aðdraganda kreppu. „Mishkin ýtti slíku út úr umræðunni með þeim einfalda hætti að segja að það eina sem Ísland og Taíland ættu sameiginlegt væri endingin -land í nafninu. Grípandi, ekki satt?”

— — —

Það þarf betri stjórnmálamenn

Mig langar að axla mína ábyrgð. Ég ber að hluta ábyrgð á kreppunni. Ég hef alltaf kosið Sjálfstæðisflokkinn. Mér til varnaðar þá er ég alls ekki stoltur af því (ekki nú eða þegar ég kaus) og ég gerði það vegna þess að mér fannst það skásti kosturinn (áherslan á “fannst”). Hörmungar síðastliðinna vikna hafa orðið til að Vinstri grænir eru að fá aukið fylgi í skoðanakönnunum og á sama tíma hefur Steingrímur J. farið mikinn í sögum af vinatengslum sínum við norðmenn. Gott og vel.

Hins vegar hef ég öruggar heimildir fyrir því að opið bréf Steingríms í Aftenposten hafi verið skrifað á barnaskólanorsku og verið hlegið að því víða í Noregi. Mér hryllir við þeirri tilhugsun að Steingrímur hafi skrifað bréfið sjálfur og ekki haft vit á því að láta lesa það yfir. Það er dæmi um dómgreindarskort. En stærra áhyggjuefni er að trúverðugleiki Íslands hefur orðið fyrir (vonandi næstum) óbætanlegum skaða og við megum ekki við því að þeir sem eru í forsvari fyrir þjóðina á erlendri grund á næstunni séu vart talandi á erlenda tungu. Bara tilhugsunin ef Valgerður Sverris eða Guðni Ágústsson hefðu staðið í pontu á blaðamannafundum síðastliðnna vikna og reynt að útskýra ástandið fyrir erlendum blaðamönnum sendir hroll niður hrygginn á mér.

Vonandi verður yfirvofandi atvinnuleysi til þess að hæfara fólk sækist eftir þingstörfum svo maður eigi erfitt með að ákveða hvað skal kjósa næst. Erfitt því svo margir góðir kostir eru í stöðunni – en ekki öfugt.

Þakka góðan þátt og vefsíðu.

— — —

Reynslulitlir starfsmenn banka

Við vitum að mörg “case-study” verða gerð um endalok íslenska efnahagsundrins. Auðvitað er margt sem fór úrskeiðis en það er eitt sem mér hefur lengi blöskrað við íslenska bankakerfið, þekkjandi marga sem hafa starfað þar. Það var hversu ótrúlegt lítils menn mátu reynslu.

Dæmi: Ég þekkti mikið af ungu fólki sem fór að vinna í bönkunum rétt fyrir aldamót og mér fannst ótrúlegt hve fljótt þau voru farin að stjórna hundruðum milljóna eignasöfnum viðskiptavina. Ég skyldi ekki hvernig stóð á þessu og auðvitað fannst ég pínu vitlaus að vera ekki að gera hið sama. Síðan sprakk netbólan árið 2001 og margir brenndust illa þá og urðu gjaldþrota. Í kjölfarið var margt af þessu unga bankafólki sagt upp eða hætti vegna álags.

Mér fannst það rangt að tvennu leyti. Í fyrsta lagi fannst það rangt gagnvart viðskiptavininum sem hafði verið með sinn eigin viðskiptastjóra (sem var rosa sölupunktur) en þegar allt fór til fjandans þá var viðskiptastjórinn hættur. Nú var komin annar viðskiptastjóri og hann hafði engin tengsl við viðskiptavininn. Hann krafðist meiri tryggingar ella yrði hann gerður gjaldþrota.

Í öðru lagi fannst mér rangt af bankanum að segja þessu unga fólki upp þar sem það var að miklu leyti bankanum að kenna hvernig fór. Í upphafi hefðu þeir aldrei átt að láta svona reynslulítið fólk hafa svona mikla ábyrgð. Auk þess tapaðist þar þó þessi reynsla þegar internetbólan sprakk og sú litla reynsla hefði getað nýst til að koma auga á að þegar slíkt gerðist aftur. Í stað þess var ráðið inn nýtt fólk, með enga reynslu.

Vonandi verður þetta til þess að fólk hættir endanlega að treysta bankafólki. Árum saman hafa bílasalar verið litnir hornauga. Fólk fer til þeirra og er með varann á en í versta falli gæti bílasalinn “gabbað” þig um nokkra hundrað þúsund kalla. En fólk var alveg tilbúið að fara með ævisparnaðinn til 23 ára viðskiptafræðings sem vann í eignastýringu og gáfu honum frítt spil. Og við vitum, að bankafólkið er bara kortér að eyða því sem fólk hefur safnað saman á heilli ævi.

Bílasalar og fasteignasalar eru hátíð miðað við flest bankafólk. Við skulum aldrei gleyma því.

— — —

Tap lífeyrissjóða

Geri mér grein fyrir að hljótir að vera að drukkna í póstum þessa dagana og varla á það bætandi :-)

En eitt atriði sem sakna að ekki minnst á og tel mjög mikilvægt. Hvað eru lífeyrissjóðir landsins búnir að tapa miklu af lífeyrissjóðseign landsmanna á síðustu mánuðum? Myndi gjarnan vilja sjá Gunnar Pál Pálsson, formann VR, víkja út af ákvörðunum sínum sem fyrrverandi stjórnarformaður Kaupþings. En á ekki ÖLL stjórn VR (og annarra lífeyrissjóða) að víkja út af afburða slökum árangri í að ávaxta fé þeirra lífeyrissjóða sem þeir bera ábyrgð á. Hvaða hagsmunir réðu fjárfestingarstefnu VR?

Skv. ársskýrslu VR átti VR um síðustu áramót tæpa 57 milljarða í innlendum hlutabréfum, þar af 32 milljarða (eða 57%) í þremur félögum sem nátengd bak og fyrir, þ.e. Kaupþing, Exista og Bakkavör. Í stóru bönkunum þremur átti VR alls 35.4 milljarða, það allt tapað (eða 62% af heildarfjárfestingu þeirra í innlendum hlutabréfum tapað). Af hinum 38% er örugglega mikið tapað líka, eða mun tapast, þar sem eiga bréf í félögum eins og FL Group, Exista og Eimskip (sem ekki mikils virði þessa dagana!).

Ætli megi ekki gera ráð fyrir að hafi tapað +/- 48 milljörðum á innlendum hlutabréfum. 48 milljarðar eru 18% af heildareignum VR, en voru 269 milljarðar um síðustu áramót. Þá eftir að taka tillit til hugsanlegs taps á skuldabréfaeign, og erlendum fjárfestingum. En athygli vekur að 53% af heildareignum sjóðsins var fjárfest í hlutabréfum, innlendum og erlendum, sem vekur þá spurningu hvort það sé eðlilegt að lífeyrissjóður verji jafn stórum hluta í áhættustarfsemi eins og hlutabréfakaup?.

Er ekki eðlilegt að ÖLL stjórn félagsins segi af sér eftir svona hrikalega útkomu af fjárfestingastefnu félagsins?

Og þó taki VR sérstaklega fyrir þá gildir þetta sennilega um flesta lífeyrissjóði landsins.

Mikilvægt hagsmunamál fyrir alla Íslendinga og má ekki gleymast í öllum spillingarmálunum sem vella uppúr öllum holum þessa dagana.

— — —

Spurningar vegna Landsbanka og Byrs

Spurningar sem blaðamenn ættu að vera að spyrja en gera einhverja hluta vegna ekki;

1. Fengu bankastjórar Landsbankans greidda stóra bónusa við starfslok sín?

2. Seldu stjórnendur og eigendur Landsbankans hlutabréfin sín í bankanum dögunum fyrir þjóðnýtingu?

3. Hvaða skuldabréf voru í peningamarkaðssjóði Byrs og hvernig fundu menn út að þau væru svona mikið verðmætari en bréf í sambærilegum sjóðum hinna bankanna?

4. Hver er eignarhlutur fjármálaráðherra í Byr? Ef það var einhvern tíman þannig að það kæmi almenningi ekki við, þá eru þeir tímar líklega ekki lengur.

5. Fékk eiginmaður menntamálaráðherra skuldir sínar við bankanna niðurfelldar, já eða nei? Ef nei, hvað skulda þau bankanum þá marga milljarða?

6. Er Íslandi skylt samkvæmt alþjóðaskuldbindingum að standa skil á Icesafe reikningunum? Við vitum hvað Geir segir, en hvað segja erlendir sérfræðingar í evrópurétti? Er þetta ekki spurning um að skoða málin út frá fleiri en einni hlið, er það ekki það sem fjölmiðlar eiga að gera? Er það ekki skortur á því sem koma okkur í þessi vandræði?

og svona mætti áfram telja.

Fjölmiðlalög hvað – væri betra að fá raunverulega fjölmiðla áður en sett eru lög um þá!

— — —

Úr Landsbankanum

Núverandi starfsmenn Landsbankans eru afar reiðir út í stýringuna á bankanum og hvernig málum er þar háttað. Ég veit að starfsfólk vill koma ýmsu á framfæri en þorir því ekki. Nokkur mál liggja þar þungt á fólki:

Landsbankinn hefur verið duglegur að ráða aftur hluta þess starfsfólks sem sagt var upp í síðasta mánuði. Því miður virðist línan liggja þannig að “vinir og kunningar” fyrri stjórnendaklíku hafa gengið nokkuð auðveldlega að nýjum störfum á meðan aðrir eru úti. Ef fyrri stöður þeirra sem aftur voru ráðnir eru skoðaðar þá er ljóst að t.d. var mikið af fólki endurráðið (eða ekki sagt upp) sem starfaði í alþjóðaarminum og á öðrum sviðum sem nú eru í raun ekki með starfsemi, á meðan starfsmönnum á einstaklingssviðinu var sagt upp. Fyllt var upp í þeirra störf að einhverju leyti með starfsfólki úr öðrum einingum sem í dag hafa ekkert hlutverk. Gaman væri að sjá tölur um uppsagnir tengt starfsheitum eða sviðum hjá bankanum og skoða það í samhengi við núverandi hlutverk bankans. Ekki síst í tengslum við “vinahóp” Sigurjóns.

Sigurjón sést í bankanum næstum daglega. Hann stofnaði nýlega ráðgjafafélag sem mér skilst að heiti ARC. Ákveðið starfsmannateymi innan Landsbankans (sem eru í dag starfsmenn ríkisins og á launum hjá okkur skattgreiðendum) hafa eytt góðum tíma sl. 1-2 vikurnar í ákveðið verkefni fyrir hið nýja félag Sigurjóns í vinnutíma sínum í Landsbankanum. Starfsmenn virkilega upplifa það sem svo að Sigurjón stýri bankanum enn og það hlýtur að þurfa að kanna hvað býr þar að baki.

Því miður hefur stjórnendastíll Sigurjóns alltaf einkennst af miklu “vinarþeli” þ.e frá komu hans í bankann hefur vinnustaðurinn einkennst af mikilli klíkumyndun. Það er merkilegt að sjá þá þróun halda áfram núna þegar Sigurjón á að heita farinn úr bankanum. Það þarf bara að komast í samband við aðila sem þekkir nokkuð vel þar til til að teikna upp hverjir eru í vinahópi Sigurjóns, hverjum var sagt upp og hverjir eru áfram í vinnu.

— — —

Spurning til menntamálaráðherra

Mætti ég koma á framfæri samviskuspurningu til menntamálaráðherra og varaformanns Sjálfstæðisflokksins á síðunni þinni:

Ef þú ert ráðherra í ríkisstjórn sem á 500 milljarða í Seðlabanka og þarft að velja milli þess að styðja við banka sem þú veist að hefur skuldbundið íslenskan almenning til að ábyrgjast samsvarandi upphæð á erlendum innlánsreikningum eða styðja við nær gjaldþrota banka þar sem maðurinn þinn er framkvæmdastjóri og þú hefur treyst fyrir sparnaði þínum – hvað myndir þú gera?

— — —

Eins og alki

Sæll, er með nokkuð góða myndlíkingu á Sjálfstæðisflokknum og stöðunni sem hann er í:

Sjálfstæðisflokkurinn er eins og alki sem er búinn að viðurkenna að hann sé alki en vill samt ekki fara í meðferð.
Meðferðin sem um ræðir væri að koma landinu inn í Evrópusambandið og taka upp evru. En þrátt fyrir að flokkurinn sé með verstu timburmenn sem hann hefur nokkurn tímann upplifað er hann ekki tilbúinn að opna augun fyrir eina möguleikanum í stöðunni.

Það er sama með aðildrarríki Evrópusambandsins og óvirku alkana. Aldrei hef ég heyrt óvirkan alka sem hefur séð eftir því að hafa lagt flöskuna á hilluna. Hið sama á við um þau lönd sem eru meðlimir í Evrópusambandinu. Það hefur ekkert ríki sagt sig úr sambandinu og ekkert ríki hefur heldur óskað eftir því að taka upp aftur sína gömlu mynt,